رفتن به محتوا

راهنمای جامع

ریتم کاری: چرا تیم‌های خوب هم گاهی ناهماهنگ می‌شوند

سرعت، نگاه کلی یا جزئی، بازخورد صریح یا باملاحظه، جلسه یا متن: راهنمایی دربارهٔ چهار ترجیح کاری و اینکه تیم‌ها چطور بر سرشان توافق کنند.

نوشتهٔ TraitLume Editorial۸ دقیقه مطالعه

آخرین باری را به یاد بیاورید که همکاری‌ای سخت‌تر از آنچه باید پیش رفت. به احتمال زیاد کسی کم‌استعداد یا بدنیت نبود. یکی می‌خواست همان‌جا در جلسه تصمیم بگیرد؛ دیگری یک شب وقت لازم داشت تا فکر کند. یکی فقط تیتر را می‌خواست؛ دیگری عدد و رقم. یکی حرف رک را نشانهٔ احترام می‌دانست؛ دیگری آن را سیلی حس می‌کرد. یکی سراغ تماس تلفنی می‌رفت؛ دیگری سراغ نوشتن یک سند.

هیچ‌کدام اشتباه نمی‌کردند. فقط ریتمشان با هم نمی‌خواند، و کسی این را به زبان نیاورده بود.

ایدهٔ کد ریتم کاری همین است: آزمونی کوتاه که چهار ترجیح روزمرهٔ کاری را نام‌گذاری می‌کند تا آدم‌ها بتوانند بی‌پرده دربارهٔ آن‌ها حرف بزنند. در این راهنما با این چهار جفت آشنا می‌شوید، می‌خوانید این ایده‌ها از کجا آمده‌اند، شواهد پشتشان چقدر محکم است (و کجا نیست)، و تیم‌ها چطور می‌توانند نتیجه‌های فردی را به چند توافق کاری ساده تبدیل کنند.

چهار جفت

هر جفت دو شیوهٔ کار کردن را توصیف می‌کند که هر دو مهارت‌اند و هر دو لازم. گرایش شما در هر جفت یک حرف می‌سازد، و چهار حرف با هم یکی از ۱۶ کد را تشکیل می‌دهند، مثل BOUL یا MGAW. حروف عمداً طوری انتخاب شده‌اند که با حروف کدهای MBTI® و DISC یکی نباشند، تا هیچ کدی با تیپی از این دو نظام اشتباه گرفته نشود.

آهنگ کار: چابک (B) یا سنجیده (M)

آدم‌های چابک شتاب را ترجیح می‌دهند. زود شروع می‌کنند، با همان اطلاعاتی که در دست است تصمیم می‌گیرند و در مسیر اصلاح می‌کنند؛ برایشان پیش‌نویسی خام که امروز به اشتراک گذاشته شود از نسخه‌ای صیقل‌خورده در ماه بعد مفیدتر است. آدم‌های سنجیده تأمل را ترجیح می‌دهند. می‌خواهند تصمیم را کامل بسنجند و با سرعتی کار کنند که بتوانند حفظش کنند، چون می‌بینند عجله چه چیزهایی را از قلم می‌اندازد.

همکاران چابک نمی‌گذارند تیم درجا بزند. همکاران سنجیده خطرها را پیش از آنکه گران تمام شوند می‌بینند. اصطکاک آشنا هم این است: آدم چابک مکث را کارشکنی می‌خواند و آدم سنجیده سرعت را بی‌دقتی.

زاویهٔ دید: کل‌نگر (O) یا جزئی‌نگر (G)

آدم‌های کل‌نگر از هدف و جهت شروع می‌کنند. پیش از آنکه به مراحل اهمیت بدهند، می‌خواهند بدانند یک کار چرا مهم است. آدم‌های جزئی‌نگر از جزئیات شروع می‌کنند: دامنهٔ روشن، عددهای واقعی، ترتیب عملی کار و همان خطایی که هیچ‌کس دیگر ندیده بود.

همکاران کل‌نگر کار را رو به هدف درست نگه می‌دارند. همکاران جزئی‌نگر نیت‌ها را به چیزی تبدیل می‌کنند که واقعاً کار کند. وقتی این دو با هم اصطکاک پیدا می‌کنند، یکی حس می‌کند زیر جزئیات دفن شده و دیگری حس می‌کند از او خواسته‌اند پای چیزی مبهم امضا بگذارد.

لحن بیان: صریح (U) یا باملاحظه (A)

آدم‌های صریح ترجیح می‌دهند بازخورد و مخالفت بی‌پرده گفته شود. زود مشکل را نام می‌برند و «نه»ی روشن را به «شاید»ی مؤدبانه ترجیح می‌دهند. آدم‌های باملاحظه ترجیح می‌دهند بازخورد با ملاحظه بیان شود. کلمه، زمان و جای گفتن را طوری انتخاب می‌کنند که حرف واقعاً شنیده شود، و در همان حال آبروی آدم‌ها را هم حفظ می‌کنند.

این جفتی است که از همه راحت‌تر بد فهمیده می‌شود، پس بگذارید روشن بگوییم: صریح بودن از باملاحظه بودن صادقانه‌تر نیست. هر دو صادق‌اند؛ تفاوتشان در شیوهٔ رساندن پیام است. بازخورد صریح پیام را جلو می‌گذارد و به این اعتماد می‌کند که رابطه تاب می‌آورد. بازخورد باملاحظه پیام را طوری شکل می‌دهد که به مقصد برسد. اینکه کدام‌یک محترمانه به نظر برسد تا حد زیادی به فرهنگ، رشته و تجربه‌های شخصی بستگی دارد.

مجرای ارتباط: گفتاری (L) یا نوشتاری (W)

آدم‌های گفتاری در گفت‌وگو بهتر فکر و تصمیم‌گیری می‌کنند. برایشان یک تماس کوتاه از یک رشته‌پیام طولانی بهتر است و ایده‌ها وقتی بلند بلند سبک‌سنگین می‌شوند شفاف‌تر می‌شوند. آدم‌های نوشتاری روی کاغذ و در زمان خودشان بهتر فکر و تصمیم‌گیری می‌کنند. دستور جلسه را پیش از جلسه می‌خواهند، صورت‌جلسه را بعد از آن، و فرصتی تا وقتی فکرشان را کرده‌اند جواب بدهند.

همکاران گفتاری کارِ گیرکرده را در چند دقیقه باز می‌کنند و گرما به تیم می‌آورند. همکاران نوشتاری وضوح می‌آورند، سابقه‌ای به جا می‌گذارند که دیگران می‌توانند به آن تکیه کنند، و آدم‌هایی را که در منطقه‌های زمانی دیگرند هم همراه می‌کنند. این اصطکاک برای هر کسی که دورکاری کرده آشناست: «یک تماس کوتاه بگیریم؟» برای یکی پیشنهادی ساده است و برای دیگری یعنی یک بعدازظهر تمرکزِ از دست رفته.

این ایده‌ها از کجا آمده‌اند

کد ریتم کاری مدلی است از خود ما، با حروف و عبارت‌های خودمان. اما چند رشتهٔ فکری با پیشینه‌ای واقعی را کنار هم آورده است.

ترجیح‌های جفتی. توصیف آدم‌ها با چند ترجیح متضاد دست‌کم به نوشته‌های کارل یونگ دربارهٔ تیپ‌های روانی در دههٔ ۱۹۲۰ برمی‌گردد و امروز در کدهای چهارحرفی‌ای که خیلی‌ها می‌شناسند ادامه دارد. کد ما قالب را وام گرفته، نه محتوا را: چهار جفت این آزمون دربارهٔ شیوهٔ انجام کارند، نه دربارهٔ کل شخصیت.

سبک تصمیم‌گیری. پژوهشگران نشان داده‌اند که آدم‌ها در شیوهٔ تصمیم گرفتن به‌طور پایدار با هم فرق دارند. اسکات و بروس (۱۹۹۵) ابزار پرکاربردی برای سنجش سبک‌های تصمیم‌گیری ساختند که از جمله سبک عقلانی، مبتنی بر جست‌وجو و ارزیابی دقیق، را از سبک شهودی، مبتنی بر حس و گمان، جدا می‌کند. جفت «آهنگ کار» به بخشی از همین قلمرو نزدیک است.

ارتباط میان فرهنگ‌ها. ادوارد تی. هال، انسان‌شناس، توضیح داد که برخی فرهنگ‌ها بر کلمات صریح تکیه می‌کنند و برخی دیگر بر بافت، رابطه و ناگفته‌ها. سال‌ها بعد، کتاب ارین مِیِر با عنوان نقشهٔ فرهنگ (۲۰۱۴) نشان داد فرهنگ‌ها چقدر متفاوت انتظار دارند بازخورد منفی بیان شود، از بسیار مستقیم تا بسیار غیرمستقیم. هر دو به همان درسی می‌رسند که پشت جفت «لحن بیان» است: صراحت و ملاحظه هنجارهایی آموختنی‌اند، نه ویژگی‌های اخلاقی.

«دفترچهٔ راهنمای» شخصی. در بسیاری از تیم‌های نرم‌افزاری، آدم‌ها حالا یادداشتی کوتاه برای همکارانشان دارند: دوست دارم بازخورد را چطور بشنوم، کِی راحت‌تر در دسترسم، چطور تصمیم می‌گیرم. این یک رسم غیررسمی است، نه ابزاری علمی، اما چیز مفیدی را در خود دارد و الهام‌بخش کارتی شد که همراه هر نتیجه می‌آید.

شواهد چقدر محکم است؟

می‌خواهیم اینجا رک باشیم. کد ریتم کاری ابزاری عملی و تازه است، نه مقیاسی جاافتاده در روان‌شناسی. ایده‌هایی که از آن‌ها الهام گرفته محکم‌اند؛ خودِ ابزار تازه است و هنوز در پژوهشی منتشرشده اعتباریابی نشده. شواهد را کم تا متوسط می‌دانیم.

هر نظامی که ترجیح‌ها را به حرف تبدیل می‌کند محدودیتی شناخته‌شده هم دارد. بیشتر ترجیح‌ها پیوسته‌اند: خیلی‌ها به جای یک سرِ طیف، نزدیک وسط یک جفت قرار می‌گیرند. منتقدان ابزارهای تیپ‌محور، مثل پیتنجر (۲۰۰۵) در مرورش بر MBTI، یادآوری کرده‌اند که شکستن یک نمرهٔ پیوسته به دو خانه می‌تواند تفاوت‌های کوچک را بزرگ جلوه دهد و کسانی که نزدیک وسط‌اند ممکن است در آزمون دوباره حرف دیگری بگیرند. همین احتیاط اینجا هم صدق می‌کند. اگر یکی از جفت‌هایتان نزدیک وسط درآمده، احتمالاً در هر دو سوی آن راحتید، و نتیجه‌تان هم همین را می‌گوید.

پس کد ریتم کاری را بهتر است برای همان کاری به کار ببرید که برایش ساخته شده: شروع یک گفت‌وگو، نه پایان دادن به آن.

تفاوتش با آزمون‌های دیگر

اگر آزمون MBTI® · شانزده تیپ شخصیتی را داده‌اید، شاید بپرسید این یکی چه فرقی دارد. آن آزمون ترجیح‌های کلی در سراسر زندگی را توصیف می‌کند: چطور انرژی می‌گیرید، چطور اطلاعات را دریافت می‌کنید و چطور تصمیم می‌گیرید. کد ریتم کاری محدودتر و کاربردی‌تر است و روی چهار چیزی تمرکز دارد که تیم‌ها واقعاً بر سرش چانه می‌زنند، مثل اینکه یک تصمیم جایش در جلسه است یا در یک سند. نتیجهٔ این دو آزمون برای یک نفر اغلب متفاوت است و این کاملاً طبیعی است. TraitLume مستقل است و هیچ وابستگی‌ای به ناشران ارزیابی‌های MBTI® یا DiSC® ندارد.

آزمون سبک‌های رفتاری DISC هم ابزار رایج دیگری در محیط کار است و سبک‌های کلی رفتار را توصیف می‌کند، مثل اینکه چقدر قاطع یا رابطه‌محور هستید. کد ریتم کاری به کارِ هرروزه نزدیک‌تر است: کمتر می‌پرسد «در کار چه جور آدمی هستید؟» و بیشتر می‌پرسد «جلسهٔ سه‌شنبه را چطور اداره کنیم؟»

از کدها تا توافق‌های کاری

ارزش واقعی آزمون وقتی پیدا می‌شود که اعضای تیم نتیجه‌هایشان را به اشتراک بگذارند، البته با انتخاب خودشان. این روشی ساده برای پیش بردن آن گفت‌وگوست:

۱. کارت‌ها را به اشتراک بگذارید، نه فقط حروف را. هر نتیجه یک کارت کوتاه «چگونه با من کار کنید» دارد: پنج شش جملهٔ ساده مثل «اول هدف را بگو» یا «به جای تماس، پیام بفرست؛ زود جواب می‌دهم.» حروف آدم را به کلیشه‌سازی می‌کشانند؛ جمله‌ها راهِ درخواست کردن را باز می‌کنند.

۲. ببینید تیم به کدام سو متمایل است. اگر بیشتر اعضا چابک‌اند، چه کسی برای تصمیمی که برگشت ندارد سرعت را کم می‌کند؟ اگر بیشتر نوشتاری‌اند، مشکلات فوری چطور زود مطرح می‌شوند؟ نقطه‌های کور تیم معمولاً در همان سوی هر جفت است که اعضای کمی آن را ترجیح می‌دهند.

۳. بر سر سه چهار هنجار توافق کنید. برای نمونه: تصمیم‌های بزرگ دست‌کم یک روز پیش از جلسه کتبی پیشنهاد شوند؛ بازخورد دربارهٔ کار اول در خلوت داده شود؛ پیش‌نویس‌های خام با برچسب پیش‌نویس فرستاده شوند؛ هر تماس با خلاصه‌ای کوتاه و مکتوب تمام شود. هنجارهایی از این دست حدس و گمان را از اصطکاک‌های روزمره حذف می‌کنند.

۴. گفتنِ «اینجا به ریتم دیگری نیاز دارم» را امن کنید. پژوهش‌های امی ادموندسون دربارهٔ امنیت روانی نشان داد تیم‌ها وقتی بهتر یاد می‌گیرند که اعضا بتوانند بی‌ترس از خجالت‌زده شدن یا تنبیه، حرف بزنند، سؤال بپرسند و اشتباهشان را بپذیرند. زبانی مشترک برای ترجیح‌های کاری می‌تواند هزینهٔ گفتن جمله‌هایی مثل «می‌شود تا فردا فکر کنم؟» یا «بیایید همین الان حرفش را بزنیم» را پایین بیاورد.

پای انصاف هم در میان است. وولی و همکارانش (۲۰۱۰) در پژوهشی شناخته‌شده دربارهٔ عملکرد گروه‌ها دریافتند گروه‌هایی که اعضایشان نوبت حرف زدن را برابرتر میان خود تقسیم می‌کردند، معمولاً در مجموعه‌ای از وظایف گوناگون بهتر از گروه‌هایی عمل می‌کردند که چند صدا بر گفت‌وگویشان مسلط بود. مجراهای نوشتاری، دستور جلسه‌ای که از قبل فرستاده شود و لحظه‌ای برای پاسخ دادنِ اعضای کم‌حرف‌تر همه می‌توانند دایرهٔ کسانی را که صدایشان شنیده می‌شود بزرگ‌تر کنند. گفت‌وگوی زنده هم در عوض می‌تواند رشته‌پیامی را که سرد شده، یا سوءتفاهمی را که متن مدام بدترش می‌کند، نجات دهد. تیم‌های خوب از هر دو استفاده می‌کنند.

از چه چیزهایی پرهیز کنیم

چند احتیاط این ابزار را مفید نگه می‌دارد، نه آسیب‌زا:

  • کد را بهانه نکنید. «من صریحم، تحمل کن» اصل ماجرا را نادیده می‌گیرد. شناختن ترجیحتان دلیلی است برای اینکه وقتی موقعیت ایجاب می‌کند کمی از عادت همیشگی‌تان فاصله بگیرید، نه مجوزی برای نادیده گرفتن دیگران.
  • میان فرهنگ‌ها کلیشه نسازید. سبک باملاحظهٔ یک همکار ممکن است از پیشینه، نقش یا تجربه‌ای گذشته بیاید. بپرسید، فرض نکنید.
  • یادتان باشد ریتم‌ها تغییر می‌کنند. نقشی تازه، دورکاری یا دوره‌ای پرفشار می‌تواند یک حرف را جابه‌جا کند. دوباره دادن آزمون در آینده طبیعی است.
  • هرگز از آن برای قضاوت دربارهٔ آدم‌ها استفاده نکنید. کد ریتم کاری ترجیح را توصیف می‌کند، نه توانایی را. هرگز نباید برای استخدام، رد کردن، ترفیع یا رتبه‌بندی کسی به کار رود. سازمان فقط وقتی نتیجهٔ شما را می‌بیند که خودتان آن را به اشتراک بگذارید، و فقط برای تأمل، رشد و گفت‌وگو.

ریتم خودتان را پیدا کنید

اگر همکاری‌ای مدام سخت‌تر از آنچه باید پیش می‌رود، یا تازه کار جدیدی را شروع کرده‌اید و می‌خواهید به همکارانتان بگویید چطور بهتر کار می‌کنید، کد ریتم کاری را امتحان کنید. حدود هفت دقیقه طول می‌کشد و کد چهارحرفی‌تان، چهره‌نگاری‌ای از اینکه این کد معمولاً در کار چطور خودش را نشان می‌دهد و یک کارت «چگونه با من کار کنید» به شما می‌دهد که می‌توانید نگهش دارید یا به اشتراکش بگذارید.

منابع

  • Scott, S. G., & Bruce, R. A. (1995). Decision-making style: The development and assessment of a new measure. Educational and Psychological Measurement, 55(5), 818–831. https://doi.org/10.1177/0013164495055005017
  • Hall, E. T. (1976). Beyond Culture. Anchor Press/Doubleday.
  • Meyer, E. (2014). The Culture Map: Breaking Through the Invisible Boundaries of Global Business. PublicAffairs.
  • Edmondson, A. (1999). Psychological safety and learning behavior in work teams. Administrative Science Quarterly, 44(2), 350–383. https://doi.org/10.2307/2666999
  • Pittenger, D. J. (2005). Cautionary comments regarding the Myers-Briggs Type Indicator. Consulting Psychology Journal: Practice and Research, 57(3), 210–221. https://doi.org/10.1037/1065-9293.57.3.210
  • Woolley, A. W., Chabris, C. F., Pentland, A., Hashmi, N., & Malone, T. W. (2010). Evidence for a collective intelligence factor in the performance of human groups. Science, 330(6004), 686–688. https://doi.org/10.1126/science.1193147

موضوع‌ها

  • کار تیمی
  • سبک کاری
  • بازخورد
  • دورکاری
  • ارتباط